Z E E L A N D B R U G, Zeeland-Brücke , Zeeland Bridge , La Zelandoponto , Zeelandbroen

woensdag 15 juni 2011

Nieuwsberichten 15 juni 2011

De schaduw van de brug

‘De schaduw van de brug’ gaat over opgroeien. De hoofdpersoon neemt afscheid van het huis en het gezin waar hij opgroeide. Zijn toekomst ligt bij een vrouw die op hem wacht. “Dat is ook weer zo’n wens om je ergens los van te maken”, zegt Peter Slager. “Dat is een thema van veel liedjes.”
Het is gevaarlijk om op zoek te gaan naar het autobiografische karakter van liedjes, zeker omdat Slager er altijd naar streeft zijn teksten een algemene geldigheid te geven. Maar in dit nummer grijpt hij toch wel terug op eigen belevenissen, erkent hij.
Ze stonden nog te zwaaien
In het veel te kleine deurgat
Ik keek niet achterom:
Want wat voorbij is is voorbij…
Ik trek m’n voeten uit de klei
Er staat welkom op de deurmat
Maar dat is niets voor mij
De klei ligt op Schouwen, de ouders staan in het deurgat, maar de hoofdpersoon gaat naar de overkant, oftewel de andere kant van de Zeelandbrug, waar een vrouw op hem wacht.
Ik ga naar de overkant
Ze staat naar mij te zwaaien
In gedachten kus ik haar
Ik kijk nooit ver vooruit
Maar droom ons altijd bij elkaar
Ze staat reikhalzend bij het raam
En verwelkomt mij met liefde
Als ik aankom na mijn reis
“Van mij mogen mensen daar wel de Zeelandbrug in zien”, bevestigt Slager. “Toen ik op de middelbare school zat, fietste ik daar als puber heen, om een tijdje na te denken. Onder die brug heb ik destijds veel tijd doorgebracht.”
Dat doet denken aan deze passage:
In de schaduw van de brug
Waar ik vroeger weg kon kruipen
Voor wat ik niet begreep,
Niet wilde weten bovendien
Maar de hoofdpersoon wordt volwassen. Hij neemt nu de zaken in eigen hand.
Muzikaal gezien is ‘De schaduw van de brug’ gebaseerd op ‘One headlight’ van The Wallflowers. Een ronddraaiend gitaartmelodietje houdt het nummer op gang, terwijl de akkoorden daaronder verschuiven. Slager: “Dat doen we nog steeds, een lied waaronder de akkoorden veranderen.”
Paskal Jakobsen vindt dat in het liedje ‘schijtgoed’ wordt gedrumd. “Dat vind ik nog steeds het sterkste, de bas en de drums. Daar drijft het hele nummer op.”
Live bleek het niet gemakkelijk om het rimte strak te houden. ”Ik wilde hem nooit spelen”, zegt Jakobsen. “Het is heel leuk om dit te drummen of te bassen, maar ik heb dit nooit met plezier gezongen. Het is niet zwierig, maar vrij afgemeten. Het was iets te veel van: de muziek was er al en daar is de tekst bij verzonnen.”